در ستايش سكوت و سپيدى

  

" کوه نوردی ایران نمی تواند تافته ای جدا بافته از جامعه ای باشد که در آن زندگی می کنیم " و این کمترین درس و آموزه ای است که در طی نزدیک به سه دهه حضور فعال و تشکیلاتی در کوه نوردی ایران به دست آورده ام . در گذر این سال های طولانی با بسیاری از افراد و شخصیت های فعال و تاثیر گذار این ورزش آشنائی و ارتباط داشته ام که حاصل آن ، به دست آوردن تجربیاتی ارزشمند و فراموش نشدنی بوده است .

از یک دیدگاه شخصی و در یک تقسیم بندی کلی ، کوه نوردان ایران را به لحاظ عملکرد ورزشی و تشکیلاتی و همچنین وجوه اخلاقی و شخصیتی شاید بتوان در دو گروه عمده مورد بررسی و ارزیابی قرار داد :

١_ کوه نوردانی که دارای مواضع ، اصول و معیارهای مشخصی در زندگی و فعالیت ورزشی خود هستند . کوه نوردانی شریف و صادق که  با اعتقاد به ارزش هائی مشخص و به دور از هیاهوی " آب و نان و شهرت "  توسعه ،  پیشرفت و ارتقای کیفی این ورزش را دنبال می کنند . در این گروه از کوه نوردان با دو طیف کاملا متمایز از یکدیگر روبرو هستیم  : کسانی که طبق همان مواضع ، اصول و معیارهای مشخص _ و البته شخصی خود _  اعتقادی به همکاری و فعالیت با دستگاه دولتی این ورزش ( فدراسیون ) ندارند و در قالب گروه یا باشگاهی خاص و یا در جبهه ای آزاد و مستقل به زندگی و تکاپوی خود در کوه نوردی ایران ادامه می دهند که به عنوان یکی از برجسته ترین شخصیت های این طیف از کوه نوردان می توان از بهمن شهوندی نام برد . در طیف مقابل نیز افرادی را می بینیم که با توجه به اصول و ارزش هائی که برای خود قائل هستند و به آن ایمان دارند، با دستگاه دولتی این ورزش همکاری می کنند . فعالیت این افراد در دستگاه دولتی گاه به نتایج و دستاوردهای ارزشمند و غیر قابل انکاری می انجامد که در مثال می توان به تهیه ی طرح درس های مکتوب _ برای اولین بار در تاریخ کوه نوردی ایران _ و جامعی که هم اکنون در اختیار و مورد استفاده ی همه ی اهالی کوه نوردی ایران است اشاره نمود . یکی از چهره های زحمتکش و قابل احترام این طیف از کوه نوردان ، مهدی داورپور است .

٢_ کوه نوردانی که در زندگی و فعالیت ورزشی خود _ و مانند بسیاری از افراد جامعه ای که در آن زندگی می کنیم _  به هیچ اصل و ارزش و معیاری پای بند نیستند . کوه نوردانی نه چندان شریف و نه چندان صادق که فقط و فقط و فقط به تحقق منافع شخصی و یا گروهی و باشگاهی خود فکر می کنند !! این گروه از کوه نوردان در همه جا حضور دارند . در فدراسیون ، در گروه ها و باشگاه ها ، در انجمن کوه نوردان و خلاصه در هر جا که منافعی را بتوانند برای خود متصور شوند .کوه نوردانی که چه بسا ممکن است به لحاظ ورزشی و فنی دارای توانمندی های قابل توجهی نیز باشند و در کارنامه ی آنان برنامه های تاریخی و شاخصی  نیز وجود داشته باشد اما همان گونه که گفته  شد فقدان اصول و ارزش هائی مشخص در زندگی ، آنان را به شخصیت هائی غیر قابل اعتماد در کوه نوردی ایران تبدیل می کند . این کوه نوردان ، یک روز از همکاران و فعالین فدراسیون می شوند و در باب رسالت استفاده از امکانات دولتی برای پیشرفت کوه نوردی داد سخن می دهند و در روز دیگر ، زیر پرچم کوه نوردی مستقل ایران در باره فساد و بیماری متولی دولتی این ورزش به افشاگری می پردازند و هر گونه همکاری با آن را چیزی در حد جنایت علیه بشریت جلوه می دهند !! در نمونه های بدتر و تهوع آورتر این افراد ، با کسانی روبرو می شویم که در همان حال که با فدراسیون همکاری می کنند اما در جمع ها و محافل خصوصی به توهین و بدگوئی نسبت به آن می پردازند !!  بهترین و قابل احترام ترین صفتی که می توان برای این گروه از کوه نوردان قائل شد : " فرصت طلب " است و متاسفانه کوه نوردی ایران در طول تاریخ کم و بیش طولانی خود هیچگاه از این غده ی بدخیم و این آفت غیر قابل علاج در امان نبوده است !  یکی از چهره های جالب و مثال زدنی در این گروه از کوه نوردان ، کیومرث بابازاده می باشد . کوه نوردی که می تواند همواره به دعوت دستگاه دولتی برای همکاری پاسخ مثبت دهد و در عین حال ... خاطره و نمونه ی فراموش نشدنی زیر شاید گویای همه ی حرف ها در باره او باشد :

« سال گذشته و در جریان برگزاری جشنواره فیلم و گزارش برنامه ی انجمن کوه نوردان ، فرصتی برای تنفس و پذیرائی از شرکت کنندگان اعلام شد . با تعدادی از دوستان ( عباس ثابتیان ، احسان گروسی ، فرزانه شکوری ) به گفت و گو مشغول بودیم . عبور اتفاقی کیومرث بابا زاده و عباس محمدی از کنارمان ، همراه شد با اظهار یکی دو نیش و کنایه و متلک از طرف کیومرث بابا زاده .  اولی در باره بحران نانگاپاربات و بن بستی بود که دماوندی ها در آن دست و پا می زنند با گفتن " این ها اگه خود نبشی قله رو هم می کندند و با خودشون می اوردن باز ... "  با خونسردی برای او توضیح دادم که بهرحال تناقضات و موارد ابهام زیادی در مورد این برنامه و کشته شدن سامان نعمتی و صحت صعودشان وجود دارد و اینکه هر کس حق دارد انتقاد و یا نظر شخصی خود را بیان کند و ... اما بابا زاده مانند آدم ناراحتی که فقط به دنبال فرصتی برای خالی کردن خود می گردد خیلی سریع به حیطه ی دیگری وارد شد و گفت " فدراسیون از آدم هائی مثه شما استفاده می کنه و وقتی دیگه به دردش نخوردین مثه تفاله می اندازه بیرون ... "  میزان بغض و ناراحتی و در عین حال میزان ریا کاری او برایم بی اندازه شگفت انگیز بود . گفت و گوئی شروع شده بود و می بایست در جائی ختم شود . گفت و گوئی که اصلا شخصی و دو طرفه نبود و علاوه بر دوستانی که در بالا نام شان ذکر شد ، نامور خانی زاده و نعمت منشی زادگان ( از باشگاه دماوند ) توحید نوروزی ( از باشگاه اسپیلت ) و ... از شاهدان آن بودند . به کیومرث بابازاده گفتم طی این سی سال ، فقط و فقط یک بار و آن هم برای اعتراض به عملکرد باشگاه دماوند در بحران نانگاپاربات ، دیدار و صحبتی با رئیس فدراسیون داشته ام . شما چرا این حرف ها را می زنید ؟ شما که خودتان از همکاران و فعالین آنجا محسوب می شوید . شما که همواره به هر دعوتی پاسخ مثبت می دهید ... و این ها جملات آخر گفت و گوی صریح ، تند و نه چندان دوستانه ما در حضور افرادی بود که سراپا (!) گوش بودند :

نصیری : شما چرا با فدراسیون همکاری می کنید؟

بابازاده : از افرادی که اونجا هستند برو بپرس که من چه نقشی دارم و چیکار می کنم .

نصیری : خب ، خودتون بگین . در فدراسیون دارید چیکار می کنید ؟ چرا اونجا هستید ؟

بابا زاده : من اونجا هستم که آدمشون کنم !! می خوام آدمشون کنم !! »

 

کنار آمدن و تحمل آدم های فرصت طلب در کوه نوردی ایران کار ساده ای نیست !  کوه نوردانی مانند کیومرث بابازاده با این میزان رفتار دوگانه و ریاکارانه نمی توانند شایسته ی آن احترام و منزلتی باشند که قرار است نثار پیش کسوتان ورزش کوه نوردی این سرزمین گردد ! صداقت و شرافت آدم هائی مانند بهمن شهوندی و مهدی داور پور را هزاران و هزاران بار بر رفتار فرصت طلبانه و ریاکارانه ی آدم هائی مانند کیومرث بابا زاده ترجیح می دهیم . همین !

--------------------------------------------------

پی نوشت :

یادداشت بعدی " حکایت آدم های فرصت طلب در کوه نوردی ایران " به عباس محمدی اختصاص دارد . اشاره به اهداف و انگیزه های او از حضور دائم در مدیریت انجمن کوه نوردان و هم چنین وقایع و رویدادهای اخیر انجمن که حاصل فشارها و تهدیدهای بی امان مدیران باشگاه دماوند بعد از بحران های برنامه نانگاپاربات برای فشار و سرکوب و بستن دهان منتقدین بود ... و اشاره به کودتای آرام و خزنده ای که هم اکنون برای تغییر و استحاله ی کامل انجمن کوه نوردان به اتحادیه باشگاه ها از سوی سه عضو باشگاهی هیئت مدیره انجمن ( عباس محمدی : آرش ، ذبیح اله حمیدی : اسپیلت و حسن زرین قلم : دماوند )  در جریان است ... البته ، اگر مجالی بود ... و اگر بپذیرند که باید برای آزادی عقیده و حق اظهار نظر و انتقاد افراد احترام قائل شوند ... و اگر بگذارند !!

  

آخرین یادداشت  رامین شجاعی در  وبلاگ داستان کوه ، به نقد و بررسی دقیق و همه جانبه ی حادثه ی پیش آمده در تیم اعزامی باشگاه دماوند به قله ی نانگاپاربات _ که به کشته شدن یکی از اعضای این تیم سامان نعمتی منجر شد _ اختصاص دارد . در قسمت هائی از تحلیل موشکافانه ی او می خوانیم :

«  همچون هر حادثه ای این حادثه ناگوار را نیز باید از جهات مختلفی بررسی نمود و باید به سوالاتی از این قبیل پاسخ داد؛ آیا حادثه غیر قابل اجتناب یا قابل پیش گیری بوده است؟ آیا کسی مقصر بوده یا مرتکب اشتباه شده است؟ آیا تنبیهی متوجه خاطیان احتمالی قائل خواهیم بود؟ اما قبل از آن باید به این سوال پاسخ دهیم که آیا اصلا قائل به تاثیر خطای انسانی در حوادث کوهنوردی هستیم یا نه؟...به نظر من یکی از بی پایه ترین استدلال ها برای توجیه حوادث کوهنوردی، طبیعی قلمداد نمودن همه آنهاست...در ورزش پرخظر و حساسی مانند کوهنوردی که کوچکترین اشتباه در محاسبه یا حتی یک لغزش ساده باعث از دست رفتن جان انسانی می شود بررسی و تحلیل حوادث نه تنها حق بازماندگان و جامعه کوهنوردان برای دانستن حقیقت و مواخذه خاطیان است بلکه راهی است جهت پرهیز از تکرار حوادث مشابه...مهمترین سوال این است که حادثه نانگاپاربات درکدام دسته بندی قرار می گیرد؟ آیا حادثه ای غیر قابل اجتناب ازنوع خطرات گریزناپذیر بوده است؟ یا خطای انسانی در آن نقش داشته است؟... در بدترین حالت سرپرست و مسئول فنی تیم با وقوف به حال نامساعد سامان و خطری که متوجه او جهت بازگشت انفرادی بوده است ترجیح داده اند صعود خود را فدای بازگرداندن او نکنند. و در بهترین حالت سرپرست و مسئول فنی گروه فرض کرده اند که سامان به سلامت می تواند به بارگاه بازگردد و تصمیم نامعقولی نگیرد. در این صورت عدم بازگشت سامان به سادگی نشان می دهد که آنها در تشخیص خود کاملا اشتباه کرده اند...به عقیده من تنها به این دلیل که سامان علائم ارتفاع زدگی را نشان داده بود نمی بایست او را به تنهایی بازمی گرداند. زیرا چنانچه شخصی ارتفاع زده شود خطر خیز مغزی یا ریوی بسیار بالا می رود که در این صورت در شرایطی قرار می گیرد که تعادل جسمی یا روانی خود را ممکن است به مقدار خطرناکی از دست بدهد. ارتفاع زدگی باتجربه و بی تجربه نمی شناسد و تحت این شرایط نباید هیچ کسی را تنها گذاشت. اصرار بیش از حد او برای صعود نیز نشانه دیگری بوده است که ممکن است تصمیم صحیحی اتخاذ نکند. بنابراین رها کردن سامان به حال خود یک اشتباه مسلم انسانی و قابل پیشگیری بوده است...نمی توان حادثه ای را تحلیل نمود و ریشه های بروز آن را از نظر دور داشت. راستی چرا در دو برنامه دشواری که فریدیان سرپرستی نموده یا مسئول فنی بوده است چنین حوادث غمباری رخ داده است؟...بسیار قبل از آنکه چهره واقعی فریدیان برایم آشکار شود به این نتیجه رسیده بودم که او صلاحیت سرپرستی برنامه های دشوار را ندارد. در مشاجره ای که بین ما در برنامه برودپیک رخ داد این موضوع را به او گفتم. و اضافه کردم:این بار اگر خون از دماغ کسی بیاید تو فقط اشتباه نکرده ای بلکه کاملا مقصری...به نظر من او صلاحیت ندارد چون از یک طرف از عنصر تشخیص خطرات درکوهنوردی بی بهره است؛ موضوعی که برای یک سرپرست یا مسئول فنی که اولین وظیفه اش حفظ سلامتی نفرات گروه است در درجه اول اهمیت قرا دارد. حوادث کوچک و بزرگ متعددی که برای خود او و نفرات تیمش اتفاق افتاده ناشی از همین موضوع است...از طرف دیگر یکی از مهمترین توانایی های سرپرستی قدرت تشخیص و قضاوت در مورد سطح توانایی روحی و جسمی نفرات گروه است. چنانچه اشاره کردم در بهترین حالت سرپرست و مسئول فنی تیم در تشخیص توانایی سامان اشتباه کردند...موارد دیگری هم هست که اگر آنها را به صورت مجزا در نظر بگیریم نمی توان با اطمینان در مورد آنها نظر داد ولی وقتی تعدادی از وقایع مشابه در شرایط گوناگون را در کنار یکدیگر قرا می دهیم می توانیم به یک نتیجه منطقی دست یابیم. در حادثه غار پراو گروه اول که از غار خارج شد حتی بعد از مدتی طولانی استراحت با اذعان به اینکه توان جسمانی بازگشت به غار را ندارد از کوهنوردان کرمانشاه تقاضای کمک کرد. سوال این است که آیا امکان این نبود که حداقل دو نفر از نفرات قوی تر گروه هر چه زودتر و در ساعت های حساس اولیه حادثه احتمالی، خود را به گروه دوم برسانند و نفر سوم از کوهنوردان کرمانشاه تقاضای کمک کند؟ در برنامه برودپیک فریدیان بعد از صعود قله فرعی حاضر نشد در بارگاه 3 در ارتفاع 7000 متری یک روز دیگر را سپری کند تا حداقل در حد انتقال خبر در صورت بروز حادثه ای برای من، که کاملا به تنهایی اقدام به صعود کرده بودم، فعالیتی انجام دهد. در این برنامه نیز برایم غیر قابل باور است که حداقل دو نفر از 5 نفر صعود کننده توانایی ماندن یک روز دیگر در بارگاه آخر را نداشته اند. آنها شب قبل را در هوای آزاد گذرانده بودند و ساعت چهار بعد از ظهر از بارگاه آخر سرازیر می شوند. چطور احتمال ندادند که ممکن است سامان نیز همچون آنها شب قبل را در هوای آزاد سر کرده و همچنان زنده باشد؟ چطور به این فکر نیفتادند که ممکن است سامان آن شب خود را به بارگاه برساند؟ در همان برنامه برودپیک شاهد بودم کوهنوردی که دچار توهم شده بود بعد از حدود 36 ساعت خروج از بارگاه آخر و در تلاش برای صعود قله در ارتفاعات 7000-8000 متر سرگردان شده بود که در نهایت توسط دوستانش نجات داده شد. به دلایلی که ذکر کردم فریدیان و خانم اسفندیاری قادر نیستند حداقل ایمنی را برای کوهنوردانی که تحت مسئولیت آنها به کوه می روند برآورده کنند و بنابراین صلاحیت چنین مسئولیت هایی را ندارند. کاملا بعید است خود آنها و دوستان سینه چاکشان چنین تصوری داشته باشند اما می پرسم چند نفر دیگر باید قربانی شوند تا آنها به این نتیجه برسند که توانایی مسئولیت پذیری در برنامه های دشوار را ندارند؟ آیا بهتر نیست همچون برنامه کی 2 با تیم های بین المللی به کوه بروند؟ جایی که از اساس هر کس مسئول خود است و مسئولیتی نسبت به دیگری ندارد؟...»

متن کامل نوشتار تحلیلی و دقیق رامین شجاعی در:

وبلاگ داستان کوه http://dastanekouh.blogspot.com

 

............................................................................

  

رامین شجاعی: هدایت جریان بر پایه ی دروغ و کژی توسط عباس محمدی !

« ...آقای عباس محمدی به نام انجمن کوهنوردان بیانیه "سوار بودن بر زورق یقین" را منتشر می نماید. فراموش می کند که تا دیروز از حقوق "قلم به دستان" دفاع می کرده و حال از جایگاه "رئیس" به منتقدین طعنه می زند که "کارگاه نقد و بررسی" راه می اندازند بدون اینکه کوچکترین استدلال یا شاهدی را برای ادعاهای خود ارائه کند. بعید نیست اگر این برخوردها و واکنش های منتقدین وجود نداشت روایت "طوفانی از باران و بهمن و سنگ" را به خوردمان نمی دادند.

متاسفانه عملکرد آقای محمدی در مورد حوادث مشابه گذشته یک علامت سوال بزرگ در مورد صداقت و بی طرفی وی ایجاد می کند. در حادثه دوبرار "بازی عشق و مرگ" را برای توجیه حادثه به کار می برد اما در حادثه گاشربروم I با 180 درجه تغییر موضع کسانی را که کوهنوردان را بدون آموزش های کامل در محیط کوهستان قرار می دهند مسئول و مقصر معرفی می کند. و متاسفانه در این حادثه بار دیگر وظیفه فراموش شده انجمن در دفاع از حقوق کوهنوردان را همچون گذشته فدای عملگرایی و مصلحت اندیشی می کند. آقای محمدی و دیگر عملگرایانی که (حقوق کوهنوردان به کنار) بنیادی ترین حق انسانی یعنی حفاظت از جان آدمی را فدای رشد کوهنوردی مستقل می کنند باید بدانند کوهنوردی مستقل اگر بر پایه های دروغ و کژی استوار شود جز اینکه روز به روز بیشتر به قهقرا رود نتیجه ای به دست نخواهد آورد. »

 

رامین شجاعی در وبلاگ داستان کوه

http://dastanekouh.blogspot.com

 

............................................................................................

به رامین شجاعی و با سلام و احترام!

لازم است به عنوان عضوی کوچک از جامعه ی کوه نوردی ایران و همچنین یکی از خوانندگان مطالب و نوشته های وبلاگ های کوه نوردی ٬ تشکر و سپاس خود را از آخرین یادداشت شما در نقد و بررسی دقیق و موشکافانه ی حادثه ی نانگاپاربات اعلام نمایم .

در نوشته ی  شما  ٬ دو نکته ـ بیش از هر مورد دیگری ـ نظرم را به خود جلب نمود .  ۱ـ اشاره ی شما به کاظم فریدیان مبنی بر «...به نظر من او صلاحیت ندارد چون از یک طرف از عنصر تشخیص خطرات درکوهنوردی بی بهره است؛ موضوعی که برای یک سرپرست یا مسئول فنی که اولین وظیفه اش حفظ سلامتی نفرات گروه است در درجه اول اهمیت قرا دارد... »  این تشخیص شما ٬ دقیقا و دقیقا همان تشخیص و نظری است که هیئت کارشناسی حادثه ی غار پراو ـ تعیین شده از طرف مدیریت آن زمان باشگاه دماوند (مهر ۸۱ ) ـ در باره ی کاظم فریدیان ارائه نمود و به زودی در همین وبلاگ آن را منتشر خواهم کرد .  ۲ـ اشاره ی شما به عباس محمدی و نقد عملکرد او در پیشبرد جریان بر پایه دروغ و کژی و فراموش کردن وظیفه ی دفاع از حقوق کوه نوردان . نوشته اید : عباس محمدی ٬ حقوق کوه نوردان را فدای عمل گرائی و مصلحت اندیشی می کند ... در چند روز گذشته ٬ شاهد بروز وقایع و رویدادهائی بوده ام که به صراحت می تواند تائیدی بر صحت تحلیل و قضاوت شما نسبت به عباس محمدی باشد . شاید در هفته ی آینده بتوانم به صورتی کامل و مفصل به آن اشاره داشته باشم . فقط بدانید که برایم بسیار جالب و حیرت انگیز بود وقتی خواندم از پیشبرد جریانی بر پایه ی دروغ و کژی توسط عباس محمدی نوشته اید و سیر قهقهرائی آن را مورد توجه قرار داده اید زیرا ... درست چند روز پیش از انتشار نوشته ی شما یعنی دقیقا روز سه شنبه و پس از پایان جلسه ی نشست انجمن کوه نوردان و در رابطه با موضوعی خاص (فشار باشگاه دماوند و جلسه ی طولانی مدیر عامل این باشگاه با مدیریت انجمن برای لغو عضویت فرامرز نصیری از انجمن کوه نوردان ایران !! به عبارت دیگر می خواهند بگویند : انجمن کوه نوردان ٬ انجمن همه کوه نوردان نیست !! انجمن کوه نوردانی ست که دماوندی ها و یا آرشی ها  می پسندند و انتخاب می کنند!! ) که هم اکنون عباس محمدی در حال پیشبرد آن در انجمن کوه نوردان است  همین موضوع را ... اما با کلمات و واژه هائی متفاوت ... به او گفتم . او می گفت : من چاره ای جز قبول فشار دماوندی ها ندارم . باشگاه دماوند ٬ انجمن کوه نوردان را تهدید کرده است که : انجمن یا جای ماست یا جای فرامرز نصیری !! آنها ۱۰ نفر هستند و تو یک نفر . من بین ۱۰ نفر و یک نفر باید آن ۱۰ نفر را انتخاب کنم . حتی اگر بدانم زور می گویند یا ناحق هستند . من باید نگران جریانی باشم که بوجود آورده ام (؟!) و باید فقط آن را مد نظر قرار دهم ... به او گفتم : جریانی که بخواهد بر پایه ی بی وجدانی و بی شرافتی و بی عدالتی و ... شکل بگیرد و یا پیش برده شود همان بهتر که ... دفاع از حقوق کوه نوردان در دیدگاه و بینش فکری عباس محمدی کوچکترین جایگاهی ندارد . امیدوارم بتوانم در هفته ی آینده به صورتی کامل و مفصل به این موضوع بپردازم !

لازم است به عنوان عضوی کوچک از جامعه ی کوه نوردی ایران و همچنین یکی از خوانندگان مطالب و نوشته های وبلاگ های کوه نوردی ٬ تشکر و سپاس خود را از آخرین یادداشت شما در نقد و بررسی دقیق و موشکافانه ی حادثه ی نانگاپاربات اعلام نمایم .

  

به کاظم فریدیان و لیلا اسفندیاری

 با رفتار و عملکرد شما بعد از بحران برنامه ی نانگاپاربات و کشته شدن عضو غیر دماوندی تیم تان ( سامان نعمتی ) چنان لکه های سیاهی بر پیکر فرهنگ  کوه نوردی این سرزمین نشسته است که به نظر می رسد هیچ گاه فراموش نخواهد شد . همانطور که لکه های سیاه قبلی تان هیچ گاه فراموش نشد . می دانید از کدام لکه های سیاه سخن می گویم : کشته شدن ویکتوریا کیانی راد و امیر احمدی در اعماق تاریک و سرد غار پراو  ، ارسال خبر دروغ صعود قله ی اصلی برودپیک ، فریب دستگاه های خبری دولتی در اهتزاز پرچم مقدس بر فراز k2 و ... در اینکه نام شما برای همیشه در تاریخ کوه نوردی ایران به ثبت رسیده است کوچکترین تردیدی وجود ندارد . با ذکر افتخاراتی یگانه و کاملا منحصر به فرد !! مثلا ، شما در تاریخ _ نزدیک به هفتاد و پنج ساله ی _ کوه نوردی این سرزمین ، اولین و تنها  ... و از عطش بی پایان شما برای این واژه ها اطلاع دارم ...  بله . اولین و تنها زوج کوه نورد و سرپرستانی  هستید که اجساد اعضای تیم تان هیچگاه به خانواده هاشان تحویل نشد !!  اجساد ویکتوریا کیانی راد و امیر احمدی همچنان _ و بعد از گذشت بیش از پنج سال از حادثه _ در عمق ۴٨۵ متری غار پراو باقی مانده است و امکان تحویل آنها به خانواده های ویران شده شان وجود ندارد و یا جسد سامان نعمتی که شاید برای همیشه در ارتفاعات سپید و یخ زده ی نانگاپاربات ... و برای این گونه افتخارات یگانه و بی نظیر در تاریخ کوه نوردی ایران به یقین باید به شما تبریک و شادباش گفت !! اصلا بگذریم . صحبت از رفتار و عملکرد شما بعد از بحران برنامه ی نانگاپاربات و کشته شدن سامان نعمتی بود :

_ بیش از بیست روز از حادثه ای که در برنامه ی نانگاپاربات  بوجود آمد و به کشته شدن سامان نعمتی منجر شد می گذرد . چرا از ارائه ی یک گزارش صریح ، روشن و صادقانه در باره ی علل و چگونگی مجموعه اتفاقات و ماجراهائی که به رها شدن و مرگ او منتهی شد طفره می روید ؟ چرا آنجا که صحبت از شهرت و افتخار و دسته های گل و برق مدال هاست ، اخبار وقایع و رویدادها را در سریع ترین زمان ممکن منتشر می کنید اما ... ؟!

_ روزگاری ، کوه نوردان این سرزمین به عمق و اصالت فرهنگ ورزش مورد علاقه شان _ و در مقایسه با فرهنگ حاکم در دیگر ورزش ها _ و به لحاظ توجه به وجوه اخلاقی و انسانی می بالیدند . اما رفتار و عملکرد شما چنان صحنه های شرم آوری را در تاریخ فرهنگ ورزش ایران رقم زده است که تا سالها و شاید هم برای همیشه باید از کوه نورد نامیدن خود احساس سرافکندگی کنیم !! در کجای تاریخ ورزش این سرزمین و نزد کدام تیم ورزشی ( حتی در ابعاد جهانی ) سراغ دارید که بلافاصله بعد از کشته شدن یک عضو گروه شان به دیدار از جاذبه های گردشگری و توریستی منطقه بپردازند و خبر آن را نیز _ با افتخار !! _ برای سایت های تبلیغاتی شان ارسال کنند؟!

« در روز یکشنبه 6/5 اعضای تیم فاتح نانگاپاربات به سلامت وارد شهر اسلام آباد شدند. ایشان در طی دوره اقامت خویش در این شهر گواهی نامه صعود خویش به قله را دریافت خواهند کرد وضمن اقدامات لازم جهت دریافت بلیط پرواز به تهران از جاذبه های توریستی و اجتماعی پاکستان دیدار خواهند داشت... سایت باشگاه دماوند »

 

آیا این رفتار و عملکرد ،  غیر از یک دهن کجی آشکار و علنی به خانواده و بستگان و دوستان سامان نعمتی و به افکار عمومی جامعه کوه نوردی ایران ، نشان از چیز دیگری هم داشت ؟!  به یقین دیده اید و شنیده اید که دیگر  تیم های ورزشی در مواجهه با اندوه و مصیبتی که برای یکی از اعضایشان رخ می دهد چه رفتار و عملکردی دارند . برای شما خیلی سخت بود که مثلا هنگام بازگشت و در فرودگاه و در مواجهه با خانواده ، بستگان و دوستان سامان نعمتی _ و به نشانه ی همدردی و ادای احترام به آنان _ نوار مشکی کوچکی را به بازو و یا سینه ی خود نصب می کردید ؟ برایتان خیلی سخت بود؟ به شکوه و عظمت حماسه ای (!!) که رقم زده بودید خیلی خدشه وارد می کرد ؟

با رفتار و عملکرد شما بعد از بحران برنامه ی نانگاپاربات و کشته شدن عضو غیر دماوندی تیم تان ( سامان نعمتی ) چنان لکه های سیاهی بر پیکر فرهنگ  کوه نوردی این سرزمین نشسته است که به نظر می رسد هیچ گاه فراموش نخواهد شد . همانطور که لکه های سیاه قبلی تان هیچ گاه فراموش نشد ...

  

« همه چیز خوب و خوش و عادی می باشد. باور کنید! » این مضمون خط مشی تبلیغاتی جدید مدیران فعلی باشگاه دماوند پس از حادثه ی نانگاپاربات و کشته شدن یکی از اعضای غیر دماوندی تیم اعزامی شان ( سامان نعمتی ) است و بدون تردید از عملکرد و تلاش آنان برای سرپوش نهادن بر بحران به وجود آمده و نادیده گرفتن آن ،  به عنوان دستاوردی ارزشمند و فراموش نشدنی در تاریخ کوه نوردی ایران یاد خواهد شد !!

کشته شدن یک انسان ، کشته شدن یک کوه نورد در راه صعود یک قله چه اهمیتی دارد ؟!  اصلا چرا باید _ به قول آرشی ها _ به چون و چرا برخیزیم و در باره ی دلایل و علت های آن پرسشی را مطرح کنیم ؟!  مهم ، شهرت و افتخاری ست که به زودی و با ورود اسطوره های کوه نوردی ایران یعنی کاظم فریدیان و لیلا اسفندیاری همه ی ما را در خود غرق خواهد کرد!!  مهم ، دیوار افتخارات باشگاه ماست که با ایستادن بر فراز نهمین قله ی مرتفع جهان ، یک گام دیگر به آسمان نزدیک شده است!! کشته شدن ویکتوریا کیانی راد ، کشته شدن امیر احمدی ، کشته شدن سامان نعمتی ... نه ! فراموش کنید . اعماق تاریک و سرد غار پراو را فراموش کنید . ارتفاعات سپید و یخ زده نانگاپاربات را فراموش کنید . حالا وقت آن است که به رنگ و بوی دسته های گل و برق مدال ها فکر کنیم !!  زنده باد شهرت و افتخار !! زنده باد کاظم فریدیان و لیلا اسفندیاری !! زنده باد فرهنگی که ما در سایه ی بازی با واژه ها و کلمات می سازیم و می خواهیم تاریخ کوه نوردی این سرزمین را با آن شکل دهیم!!

« همه چیز خوب و خوش و عادی می باشد. باور کنید! »  آنقدر خوب و خوش و عادی که با وجود کشته شدن یکی از اعضای تیم ، بقیه می توانند تا آماده شدن مقدمات بازگشت، به دیدار از جاذبه های توریستی و اجتماعی بپردازند و کوچکترین دغدغه ای بابت بحران حادثه ی پیش آمده و کشته شدن یک انسان _ یک کوه نورد _ نداشته باشند!!  حکایت فرهنگ کوه نوردی ایران از این قرار است :

« در روز یکشنبه 6/5 اعضای تیم فاتح نانگاپاربات به سلامت وارد شهر اسلام آباد شدند. ایشان در طی دوره اقامت خویش در این شهر گواهی نامه صعود خویش به قله را دریافت خواهند کرد وضمن اقدامات لازم جهت دریافت بلیط پرواز به تهران از جاذبه های توریستی و اجتماعی پاکستان دیدار خواهند داشت... سایت باشگاه دماوند »

  

پس از گذشت بیش از ده روز از بحران ناپدید شدن کوه نورد ایرانی در نانگاپاربات ، سرانجام دیروز ( دوشنبه ٧/مرداد/٨٧ ) توانستیم شاهد انعکاس این حادثه در سایت اینترنتی انجمن کوه نوردان ایران باشیم . البته پیش از این نیز ، سایت اینترنتی انجمن _ تحت مسئولیت محمود بهادری _ با انفعال در قبال اتفاقات و رویدادهای _ حتی روزمره ی _ کوه نوردی ایران ، موقعیت خود را به عنوان یکی از ضعیف ترین و بی خاصیت ترین بخش های ساختاری  انجمن به نمایش گذاشته بود و هیچگاه نسبت به آن انتظار و توقع چندانی از سوی اعضای انجمن و یا دیگر افراد جامعه ی کوه نوردی وجود نداشت . اما رویدادهای یکی دو هفته اخیر،  روشنگر نکات قابل  توجه و جالبی از رفتار تشکیلاتی و عملکرد مسئول سایت _ محمود بهادری _ بود که نشان می داد افرادی که در موقعیت های مدیریتی و کلیدی انجمن کوه نوردان ایران _ مثلا هیئت مدیره _ قرار می گیرند نباید لزوما دارای مواضع و رفتارهائی در جهت اهداف اصلی این تشکل ،  یعنی نمایندگی علایق و خواسته های ورزشی مشترک کوه نوردان  باشند و می توانند از امکانات و موقعیت هائی که وجود دارد به نفع خواست ها و تمایلات شخصی نیز بهره برداری کنند !!

 

یک سوال ساده : چرا خبر صعود نانگاپاربات توسط تیم باشگاه دماوند ، در سریع ترین زمان ممکن ( روز شنبه ) در سایت انجمن قرار می گیرد و انواع تبریکات و شادباش ها نثار اعضای تیم و باشگاه دماوند و شرکت حامی می شود اما ... و این اما فقط یک سوال ساده است ... طی ده روز بعدی ٬ کوچکترین اشاره ای _ حتی در حد یک خبر ساده و بی طرفانه و بدون نقد و بررسی _ به  حادثه ی رخ داده شده و مفقود شدن یک کوه نورد ایرانی و احتمالا مرگ او  و ... نمی شود ؟ چرا ؟ و چرا حتی در متن خبر صعود تیم و پیام تبریک نیز  هیچ اشاره ای به مفقود شدن سامان نعمتی ( روز شنبه که خبر در سایت انجمن قرار گرفت ، بحران وارد مرحله ای جدی و مشخص شده بود ) وجود ندارد ؟  آیا محمود بهادری و عباس محمدی حق دارند از سایت اینترنتی انجمن کوه نوردان ( به عنوان یک امکان و یک موقعیت ) در جهت دیدگاه های شخصی و تمایلات تشکیلاتی و گروهی خود استفاده کنند و با رفتار گزینشی و جهت دار ، وجهه ی عمومی تشکیلات انجمن کوه نوردان  را لکه دار نمایند؟

 

و سرانجام دیروز ، پس از گذشت  بیش از ده روز از حادثه ی نانگاپاربات ، سایت انجمن نسبت به این رویداد تکان دهنده در کوه نوردی ایران از خود واکنش نشان داد . و چه واکنشی !!  با توجه به آن زمینه قبلی _ که در بالا ذکر شد  _ شما انتظار دارید این واکنش از چه مضمون و محتوائی برخوردار باشد ؟ بله . مشخص است : حمله و ریشخند و تمسخر و محکوم کردن تمام کسانی که در روزهای اخیر در مقابل شیوه نادرست و غیر شفاف اطلاع رسانی دماوندی ها از خود واکنش نشان داده بودند .  از دیدگاه عباس محمدی ( این عضو قدیمی و کهنه کار گروه کوه نوردان آرش )برای  انتشار اخبار و روایت هائی با تناقضات آشکار در باره چگونگی حادثه از سوی سایت تبلیغاتی گروه اعزامی و باشگاه دماوند هیچ منع و اشکالی را نمی توان تصور کرد اما به  یقین(!!) هر گونه مخالفت و نقد و بررسی و اظهار نظر و تلاش برای روشنگری در باره ی این تناقضات و ... « تفسیر به رای ، فرصت یابی برای تسویه ی حساب های کهنه به روش « گزک گرفتن » ، نوعی شادمانی شیطنت بار از این که باز حادثه ای رخ داده و می توان با استناد به آن « دشمن » را کوبید ، و خلاصه سخن پردازی های سطحی و کم مطالعه ... » است !! بله . هر چه عیب و ایراد و اشکال هست فقط مال آن طرفی های غیر خودی است  !! و این طرفی ها _ که بهرحال باید از خودمان بدانیم شان و ادامه ی تسلط خود را در انجمن به حمایت و پشتیبانی آنان  مدیون هستیم !! _ ... و راستش را بخواهید اصلا در باره ی این طرفی ها حرفی برای گفتن نداریم ... به واقع هیچ وقت نداشته ایم !!

از دیدگاه عباس محمدی و دیگر یاران آرشی اش در انجمن کوه نوردان ، برای زمینه سازی و پیشاپیش مقصر جلوه دادن سامان نعمتی ( قربانی حادثه ی نانگاپاربات ) در سایت تبلیغاتی دماوندی ها ( این طرفی های خودی !) : « ... می توانیم سامان را درک کنیم هرچند به هیچ وجه  تاییدش نمی کنیم؛ به عشق رسیدن به قله کار بسیار خطرناکی کرده است.شرایط بسیار دشوار  است اما ناامید نشویم و همچنان همه با هم یکدل دعا کنیم که  هم نورد حساس اما بسیار پرتوان ما سامان ،معجزه وار ا ین تجربه و سرسختی ِ لجو جانه را پشت سر بگذارد...» هیچ منع و اشکالی را نمی توان تصور کرد  اما به  یقین (!!) هر گونه مخالفت و واکنش و اظهار نظر نسبت به این رفتار غیر اخلاقی و ناجوانمردانه :  « تفسیر به رای ، فرصت یابی برای تسویه ی حساب های کهنه به روش « گزک گرفتن » ، نوعی شادمانی شیطنت بار از این که باز حادثه ای رخ داده و می توان با استناد به آن « دشمن » را کوبید ، و خلاصه سخن پردازی های سطحی و کم مطالعه ... » است !!  و نکته ی جالب _ و البته مضحک _  در باره ی عباس محمدی این که: با وجود صدور این همه احکام قطعی و محکم و قاطع در رد و نفی و محکومیت آن طرفی ها ( غیر خودی ها ) خود را نشسته بر زورق یقین نمی داند !! وجدان و شرف و عدالت و شجاعت این دبیر آرشی انجمن کوه نوردان ایران را می بینید ؟!

 

از مضمون سطحی و کم مایه و جهت دار نوشته ی عباس محمدی که بگذریم ٬ انتشار آن در صفحه ی اول سایت اینترنتی انجمن می تواند روشنگر نکته ای دیگر هم باشد : وضعیت به شدت نابسامان و از هم گسیخته ی انجمن کوه نوردان به لحاظ کار و ساختار تشکیلاتی ! بنا به اصول و مفاهیم کار تشکیلاتی ٬ سایت اینترنتی ٬ نشریه و ... در هر گروه و سازمانی باید جایگاه انتشار مواضع رسمی آن گروه و سازمان باشد . اما عباس محمدی ـ که به نظر می رسد به عنوان مدیر عامل انجمن کوه نوردان تصمیم گرفته است این تشکل را به روش قبیله ای اداره کند ـ کوچکترین اعتقادی به هیچکدام از این اصول و مفاهیم ندارد !! برای او اساسا هیئت مدیره مفهومی ندارد . برای او اساسا کار با روش دمکراتیک و تصمیم های جمعی مفهومی ندارد . او خود را در نقش رئیس قبیله ای می بیند که حق دارد ( مثلا ) از سایت اینترنتی انجمن و درست مانند یک وبلاگ شخصی ـ و بدون اطلاع و یا تائید هیئت مدیره ـ به عنوان ابزاری برای بیان مواضع و عقاید شخصی اش استفاده کند !! و به یقین ٬ برای عباس محمدی و در یک روش کار قبیله ای ٬ هیئت مدیره ای مطلوب و ایده آل است که مطیع ٬ بدون نظر و منفعل باشد و اگر عضوی در این هیئت مدیره ٬ واجد این خصوصیات نبود و یا به عبارت بهتر همانند استخوانی در گلویمان گیر کرده بود و خدشه بر آن آرامش حضور همیشگی و مسلط و اکثریتی مان وارد آورده بود ... آنگاه و با توجه به وضعیت آشفته ای که وجود دارد می توانیم با انواع فشارها و ترفندها و روش ها و ... فضائی را برایش به وجود آوریم که تنفس برایش غیر ممکن شود و نتواند به هیچ راه حلی به جز استعفا فکر کند !! کافی ست وضعیت هیئت مدیره های اخیر را به لحاظ حضور کوه نوردان مستقل ( عظیمی ٬ بهره ور ٬ عنبری و  ... ) و میزان مقاومت و در نهایت کناره گیری شان از همکاری و کار در انجمن ٬ مورد بررسی قرار دهید !

و این گونه است که یک عضو هیئت مدیره انجمن ( عباس ثابتیان ) که از دیدگاه  دبیر آرشی و دوستان هم باشگاهی اش نمی تواند واجد خصوصیات گفته شده باشد ٬ در صفحه اول سایت اینترنتی مورد حمله قرار می گیرد و با او بابت نگاه منتقدانه اش و به تاوان آن تسویه حساب می شود : « در ماجرای گم شدن چند کوه نورد و کوه گرد در جنگل المستان هم که در روزهای 19 و 20 تیر رخ داد (و انجمن توانست 4-3 ساعت پس از اطلاع از جریان ، گروه های جستجو را به منطقه بفرستد) کناره گیری از مشارکت حداقلی در عملیات جستجو از سوی کسانی که با وجود شناخت خوب از منطقه هیچ تمایلی به راهنمایی و حضور در جریان از خود نشان ندادند ( وسپس سخن پردازی های کم مایه ) دیده شد ... » و فقط کافی ست صحبتی کوتاه با عباس ثابتیان داشته باشید تا به دروغ های گفته شده ی عباس محمدی و در این چهار خط نوشته پی ببرید ! 

 

و نکته ی آخر : عباس محمدی و دیگر یاران آرشی اش برای تداوم حضور مسلط و اکثریتی شان بر ارکان کلیدی و مدیریتی انجمن ٬ چاره ای ندارند جز آنکه گاهی بر زورق یقین سوار باشند  و گاهی بر تخته پاره ی سردرگمی دست و پا بزنند !! خط مشی و سیاست های عباس محمدی و دیگر یاران آرشی اش در انجمن کوه نوردان فاقد هر گونه  طرح مشخص و برنامه ریزی شده ای است و شاید دلیل سیر نزولی عملکرد این تشکیلات در کوه نوردی ایران ٬ و طی سالیان اخیر ٬ همین موضوع باشد .

  

کاوه کاشفی،  یکی از اعضای باشگاه کوه نوردی و اسکی دماوند و سرپرست هیئت کوه نوردی استان تهران ، امروز در مصاحبه با ایرنا و در پاسخ به این پرسش که :  آیا هیات تهران در جریان این صعود بوده یا نه؟ گفت: « این صعود با اطلاع هیات کوه نوردی تهران صورت گرفته اما بدون مجوز بوده و مسئولیت این قضیه بر عهده خود گروه و شرکت حامی می‌باشد» ( وبلاگ کوه نوشت )

 کاوه کاشفی که به نظر می رسد با این موضع گیری حیرت انگیز  ( به عنوان یک دماوندی ) در صدد گونه ای زمینه سازی برای تبرئه ی تشکیلات هیئت کوه نوردی استان تهران در بحران به وجود آمده از حادثه ی نانگاپاربات و پیامد های احتمالی آن ( برکناری اش از مسئولیت سرپرستی ) بوده است با طرح مسئله ی فقدان مجوز برای تیم نانگاپاربات ، معضل جدیدی را برای مدیران باشگاه دماوند ، تیم اعزامی و شرکت حامی رقم زده است که عواقب و نشانه های تاثیر گذار خود را در صورت پیگیری های مسئله در مراجع قضائی نشان خواهد داد . بیش از ١٠ روز از حادثه ی گم شدن و مرگ ؟ سامان نعمتی در نانگاپاربات می گذرد و هنوز چگونگی و ابعاد ماجرا برای هیچکس روشن نیست .  با وجود بازگشت تیم به بیس کمپ و تماس های مکرری که به راحتی و با سهولت می تواند با سرپرست و دیگر اعضای تیم صورت گیرد ، هنوز هیچ عکسی از مراحل صعود و خبری کامل تر و دقیق تر از چگونگی حادثه منتشر نشده است .  در وضعیت نامشخص فعلی ، مدیران و مسئولان باشگاه دماوند بیش از دیگران دچار سردرگمی و آشفتگی شده اند . از خلق روایت های متناقض تا موضع گیری هائی که به آن اشاره شد !! و البته ، تصمیم برای روزهائی که در پیش است ...

آیا آنان با احترام به وضعیت خانواده سامان نعمتی و افکار عمومی جامعه کوه نوردی ایران٬ باید به ایجاد فضائی آرام و مناسب برای  برخوردی منطقی با حادثه ی بوجود آمده و تحلیلی عمیق و ریشه ای در باره ی وضعیت باشگاه شان ـ که طی زمانی کمتر از ۱۳  سال ٬ چهار کشته به کوه نوردی ایران تقدیم (!!) کرده است ـ فکر کنند یا با گونه ای دهن کجی آشکار به آن شرایطی که ذکرش رفت هم چنان بر طبل تبلیغات پوشالی بکوبند و بر ویرانه های خاطره ی سامان نعمتی _ و ویکتوریا کیانی راد و امیر احمدی و امیر رضا امیر امینی _ جشن های پیروزی و سالگرد و ... بگیرند و با واژه هائی مانند اسطوره و حماسه و نقطه ی عطف و ... ( که فقط خودشان نثار خودشان می کنند!!) دیوار افتخارات کاذب باشگاه شان را هر چه بالاتر ببرند ؟!  

آیا مدیران باشگاه دماوند _  با توجه به سرگیجه ای که به آن دچار شده اند _ توان تشخیص و انتخاب تصمیم درست را خواهند داشت ؟

  

این روزها باشگاه دماوندی ها دیگر نمی دانند باید چه چیزی را تائید و چه چیزی را تکذیب کنند !! برای ارائه ی یک روایت بی نقص و موجه از حادثه ی نانگاپاربات به چنان سرگیجه ای دچار شده اند که دیگر ذهن شان توان سنجش و تحلیل در باره ی پیوند منطقی میان اتفاقات و رویدادها را از دست داده است :

مژگان خلیلی ( همسر سهند عقدائی ) و مسئول سایت تبلیغاتی تیم اعزامی به نانگاپاربات _ که به نظر می رسد نمی خواهد در فهم سطح فرهنگ و شعور مخاطبین خود و افکار عمومی جامعه ی کوه نوردی ایران نشانه های مثبتی از خود بروز دهد !! _ در گفت و گو با لیلی خرسند ( خبرنگار روزنامه اعتماد ملی )  جزئیات حادثه ی مفقود شدن و احتمالا مرگ سامان نعمتی را بیان می کند و با فاصله ی کمی پس از انتشار _ و با روشن شدن تناقضات _ مدیران باشگاه دماوند با ارسال جوابیه ای روزنامه ی اعتماد ملی را متهم به نشر اکاذیب می کنند !!  و برآشفته که : ... این توضیحات برای چاپ در روزنامه ارائه نشده بود!!

نکته ی جالبی که در جوابیه ی ارسالی دماوندی ها به روزنامه اعتماد ملی به چشم می خورد ، وجود همان تناقضات قبلی _ اما این بار به شکلی مضحک تر _ در روایت حادثه است ... از این ساعت به بعد باد و بارش که از دو، سه ساعت قبل شروع شده بود شدت می‌گیرد. سامان وقتی می‌بیند همه در حال بازگشت هستند به موازات بقیه شروع می‌کند به پایین آمدن، ظاهرا بسیار ناراحت بوده از اینکه زمان لا‌زم برای صعود قله را از دست داده است و سعی می‌کرده با فاصله 20 دقیقه‌ای از سایر افراد تیم حرکت کند و افراد تیم 50 متر با او فاصله داشته‌اند و تا حرکت خود را تند می‌کرده‌اند او هم تندتر می‌رفته است. آفیسر شرکت در گزارش خود ثبت کرده است که سامان موقع پایین آمدن راهش را کج کرده و به سمت مسیر صخره‌ای رفته است و افراد تیم او را ندیده‌اند، گویا قصد داشته شب را گذرانده و فردا به قله صعود کند و...  مدیران باشگاه دماوند یا خوانندگان این اخبار و نوشته ها را احمق و کور فرض کرده اند یا خود به دلیل همان سرگیجه ای که در بالا به آن اشاره شد به حماقت و کوری دچار شده اند : با آغاز بازگشت تیم از قله ، هم باد و بارش شدت گرفته است و هم افسر شرکت مربوطه از بیس کمپ تمامی حرکات تیم و سامان نعمتی را رصد کرده است !! تمام این دست و پا زدن ها برای این است که می خواهند بگویند _ و ثابت کنند _ در مفقود شدن  سامان نعمتی ٬ فقط و فقط و فقط خود او مقصر است و کوچکترین مسئولیتی متوجه قهرمانان (!) تیم اعزامی شان نیست . آنها فعلا در باره ی علت ترک سریع کمپ ۴ و سرازیر شدن به طرف کمپ ٣ و رها کردن  سامان در آن شرایط بحرانی و نامشخص ، هیچ روایتی برای ارائه ندارند !!

.

« اعتماد ملی:‌ بعد از انتشار گزارش <یک کوهنورد ایرانی در قله نانگاپاربات ناپدید شد> در تاریخ 2 مرداد، باشگاه کوهنوردی و اسکی دماوند با ارسال جوابیه‌ای مدعی شد بخشی از مطالب مندرج در این گزارش کذب بوده است. سامان نعمتی که قرار بود به همراه تیم کوهنوردی باشگاه دماوند به قله نانگاپاربات صعود کند، پنجشنبه دو هفته پیش ناپدید شد. اعتماد ملی در گزارش خود توضیحات مژگان خلیلی، مسوول روابط عمومی این باشگاه برای ارسال اخبار تیم نانگاپاربات را منعکس کرده بود. خلیلی و باشگاه دماوند، معترض هستند که این توضیحات برای چاپ در روزنامه ارائه نشده بود. باشگاه دماوند گزارش کاملی از صعود تیم به نانگاپاربات را به عنوان جوابیه به اعتماد ملی ارسال کرده است. بخشی از این جوابیه که به اعتراضات باشگاه دماوند به گزارش مذکور مربوط می‌شود در زیر می‌آید: حوالی ساعت 10 صبح بوده که سامان نعمتی برخلا‌ف تلا‌ش و قدرت بدنی بالا‌یی که تا این مرحله برنامه داشته دچار علا‌ئم ارتفاع‌زدگی می‌شود. سرپرست از سامان می‌خواهد که برگردد پایین اما او قبول نمی‌کند. کمی دیگر ادامه می‌دهند. یک بار کاظم فریدیان و یک بار احسان پرتوی‌نیا داوطلب می‌شوند که از صعود صرف‌نظر و همراه سامان برگردند پایین اما سامان باز تسلیم نمی‌شود. تیم یک ساعت دست از حرکت برمی‌دارد و بنا می‌شود که همه با هم برگردند پایین. هوا هنوز خوب و روشن بوده و برای رسیدن به کمپ چهار کاملا‌ مساعد... سامان بالا‌خره تسلیم می‌شود و قبول می‌کند برگردد کمپ چهار به شرطی که تیم به حرکت خود ادامه دهد. وقتی اعضای تیم به سمت قله حرکت می‌کنند و از سامان به اندازه کافی فاصله می‌گیرند متوجه می‌شوند که سامان دارد آرام‌آرام صعود می‌کند. اما با مکث و ایست‌های طولا‌نی... کاظم فریدیان و سهند عقدایی ساعت 16 عصر؛ حسین ابوالحسنی و احسان پرتوی‌نیا و لیلا‌ اسفندیاری بین 30/16 دقیقه الی 17 روی قله می‌ایستند... از این ساعت به بعد باد و بارش که از دو، سه ساعت قبل شروع شده بود شدت می‌گیرد. سامان وقتی می‌بیند همه در حال بازگشت هستند به موازات بقیه شروع می‌کند به پایین آمدن، ظاهرا بسیار ناراحت بوده از اینکه زمان لا‌زم برای صعود قله را از دست داده است و سعی می‌کرده با فاصله 20 دقیقه‌ای از سایر افراد تیم حرکت کند و افراد تیم 50 متر با او فاصله داشته‌اند و تا حرکت خود را تند می‌کرده‌اند او هم تندتر می‌رفته است. آفیسر شرکت در گزارش خود ثبت کرده است که سامان موقع پایین آمدن راهش را کج کرده و به سمت مسیر صخره‌ای رفته است و افراد تیم او را ندیده‌اند، گویا قصد داشته شب را گذرانده و فردا به قله صعود کند و... تیم ساعت 5 صبح به چادر می‌رسد اما سامان نمی‌آید »

روزنا ۴/۵/٨٧

  

در متن های تبلیغاتی دماوندی ها برای برنامه ی نانگاپاربات _ و حتی پیش از آغاز اجرای آن _ نکته ای جالب و در عین حال مبهم نظرمان را به خود جلب کرده بود : اعلام نانگاپاربات به عنوان دومین کوه سخت جهان ! و تا به امروز نتوانسته ایم هیچ منبع و مرجعی را _ حتی غیر معتبر(!) _  برای آن بیابیم . از تمامی دوستان و علاقمندان به مسائل کوه نوردی ایران تقاضا داریم اگر کسی می داند این عنوان و این رده بندی توسط چه شخصی ، مرجعی ، نهادی ، ارگانی ، گروهی و یا تشکیلاتی و در کجا اعلام شده و معیارهای انتخاب آن چگونه است ، به ما هم اطلاع دهد !

 

اشتباه نشود ! کسی قصد ندارد تلاش های سنگین و استقامتی انجام شده توسط اعضای تیم ایرانی را برای صعود قله ی نانگاپاربات نادیده بگیرد ( بررسی و نقد حادثه ی بوجود آمده جایگاه مجزا و مستقل و خاص خود را دارد ) چرا که عمیقا و عمیقا اعتقاد داریم هر تلاشی و هر برنامه ای ( و تاکید می کنیم : هر تلاشی و هر برنامه ای !‌)  در مرز ها و محدوده ی خود دارای ارزش هائی قابل احترام می باشد . آنچه ما با آن مخالفیم و بر آن ( مخالفت ) اصرار داریم : تلاش برای بزرگ نمائی های غیر واقعی و حماسه سازی های پوشالی و به نوعی فریب افکار عمومی است . گونه ای فرهنگ سازی که هم اکنون و با حداکثر توان در فضای تشکل های سنتی کوه نوردی ایران جریان دارد  . گونه ای فرهنگ سازی از طریق بازی با کلمات در جهت خلق صفت های کاذب و بزرگ نمائی های کاذب و تبلیغات کاذب که کوه نوردی ایران را به سوی مرزهای ورزشی مخاطره آمیز و مرگ آور و غیر قابل اعتماد و عاری از ارزش های اخلاقی و انسانی سوق می دهد . سوال این است : آیا باید تسلیم این فضای فرهنگی تحمیلی بشویم و بپذیریم برای ورزش دوست داشتنی مان ، وجود این خصوصیات و ارزش ها غیر قابل اجتناب است ؟

صعود تیم ایرانی به قله ی نانگاپاربات از مسیر کین شوفر صورت گرفته است . در همان سایت تبلیغاتی این برنامه ( ایرانین چلنجر که اکنون مسدود است ) و در معرفی این مسیر نوشته اند : « ... مسیری که بیش از همه مسیرها بر روی نانگاپاربات صعود شده است ٬ " مسیر کین شوفر " نامیده می شود . مسیری که در سال 1962 توسط تیمی آلمانی گشوده شد . همانطور که عملکرد بسیاری از کوهنوردان و اکسپدیشن های کوهنوردی در این منطقه نشان می دهد ٬ این مسیر ٬ مسیری امن و قابل پیش بینی می باشد به گونه ایکه برای کوه نوردان با تجربه در حکم  مسیری توریستی بشمارمی رود ... بخش سخت مسیر کین شوفر ٬ شامل نواری صخره ای می باشد که با 60 متر بلندی در ارتفاع 6000 متری قرار دارد. اما حتی همین قسمت هم با نردبان های طنابی       ( Rope – ladder  ) و البته طناب های ثابت گذاری شده برای فرود ٬ امن شده است ...»

و یا یک منبع دیگر : « ...١٩٧۶ کوه نورد اتریشی گروهی ۴ نفره را سازمان داد و از مسیری که قبلا تی . کین شوفر طی کرده بود _ یعنی راه سمت چپ جبهه ی روپال _ به سوی قله رفت . همه آنها به قله رسیدند . از این راه هنوز به عنوان ساده ترین مسیر صعود به قله ی نانگاپاربات نام برده می شود ... مجله کوه شماره ۴ گزارش مسنر )

و حالا ، بنا به کدام منطق و دلیلی باید بپذیریم که بعد از صعود قله ای که عنوان نهمین کوه  مرتفع جهان را دارد و از مسیری که در منابع موجود کوه نوردی جهان ( مطلب ذکر شده در سایت ایرانین چلنجر ترجمه بوده ) از آن با صفاتی مانند ساده ، امن ، قابل پیش بینی و حتی توریستی نام برده شده است ، می توان به عنوان حماسه ای ماندگار و نقطه عطفی درکوه نوردی ایران و ... ( حتی وقتی تیم مان از چنین مسیری با یک کشته ؟ باز می گردد )  یاد کرد ؟! براستی فرهنگ بیمار و ناسالم فعلی در کوه نوردی ایران ، توسط چه کسانی و در چه محیط هائی و با چه روش ها و ادبیاتی رقم زده می شود ؟

مدیران و مسئولان باشگاه دماوند باید مسئولیت بزرگ خود را در گسترش و پیشبرد این فرهنگ بیمار و غیر اخلاقی در فضای کوه نوردی ایران بپذیرند . تشکیلات آنها با آمار چهار کشته ( البته هنوز به زنده ماندن سامان نعمتی امید داریم ) و در زمانی کمتر از ١٣ سال، به یقین نمی تواند چهره ای موجه و شایسته در کوه نوردی ایران از خود بروز دهد . طی نزدیک به دو دهه ، جایگاه " احساس مسئولیت اخلاقی " نزد سرپرستان این باشگاه به شدت تنزل کرده است . تصمیم های غیر مسئولانه و اصرار های احمقانه برای ادامه برنامه و صعود در هر شرایطی و به هر قیمت ممکن و ... پیامد اجتناب ناپذیر آن فرهنگ بیمار و خلق آن ارزش های دروغین و کاذب است .  اشتباهات مسلم و مرگبار حامد کرامت در زمستان ٧۴ به کشته شدن امیر رضا امیر امینی می انجامد ... و اشتباهات مسلم و مرگبار کاظم فریدیان در مهر ٨١ به کشته شدن ویکتوریا کیانی راد و امیر احمدی ... زوج لیلا اسفندیاری و _ باز هم _ کاظم فریدیان در تابستان ٨٧ حادثه ی نانگاپاربات را ...

نانگاپاربات ؟ راستی ٬ چه کسی گفته است دومین کوه سخت جهان ؟!

  

باشگاه دماوندی ها برای ارائه ی یک روایت بی نقص و موجه از حادثه ی پیش آمده در تیم اعزامی شان ( رها کردن و سپس مفقود شدن و _ احتمالا_ مرگ سامان نعمتی عضو غیر دماوندی گروه ) دچار سرگیجه شده اند !! لیلی خرسند خبرنگار روزنامه ی اعتماد ملی از طریق مصاحبه و گفت و گو با مژگان خلیلی ( همسر سهند عقدائی و مسئول سایت تبلیغاتی تیم اعزامی ) می خواهد چگونگی و ابعاد این حادثه را برای افکار عمومی روشن کند . اما ... گره ی اصلی و پیچیده ی دماوندی ها برای خلق و ارائه ی یک روایت بی نقص ، در مرحله ی بازگشت تیم از قله نهفته است : آیا اعضای تیم هنگام بازگشت ، سامان را دیده اند و با او برخورد و صحبت داشته اند یا خیر ؟ در هر دو صورت ، ارائه ی یک پاسخ موجه و قانع کننده برای رها کردن و جا گذاشتن او در آن شرایط سخت و بحرانی براستی غیر ممکن است . اگر هنگام بازگشت او را دیده و با او صحبت داشته و از قصدش برای صعود انفرادی به قله باخبر بوده اند آنگاه دیگر هیچ توجیه منطقی برای تنها گذاشتن او در منطقه و ترک کمپ ۴ به طرف کمپ ٣ نمی تواند وجود داشته باشد. ذکر شرایط بد جوی و احتمال خطر برای کل تیم نمی تواند چندان پذیرفتنی باشد . با توجه باینکه دو ایتالیائی در همین روزها و در جبهه دیگر نانگاپاربات و در فاصله ی نه چندان زیاد از ایرانی ها توانستند بدون امکانات یک کمپ زنده بمانند و جان سالم به در برند . اگر گفته شود که اصلا هنگام بازگشت او را ندیده اند ( که کیومرث بابا زاده خیلی اصرار دارد که همین گونه باشد !! ) باز هم ترک کامل کمپ ۴ با آن سرعت و در آن فاصله ی زمانی کم ( کمتر از یک روز انتظار ) رفتاری غیر مسئولانه ، غیر اخلاقی و غیر انسانی در کوه نوردی به شمار می آید . باید با احتمال حتی یک درصدی عقب ماندن او، از ترک کامل کمپ ۴ خودداری می کردند یا زمان بیشتری را برای انتظار در کمپ ۴ در نظر می گرفتند . نمی توانیم بزرگ نمائی شرایط بد جوی را از سوی دماوندی ها بپذیریم . در تمام روزهای بعد از ترک سامان نعمتی و رها کردن او در منطقه ، دماوندی ها در سایت باشگاه شان و سایت تبلیغاتی ایرانین چلنجر از دیده شدن و رصد سامان نعمتی توسط دوربین های بیس کمپ خبر داده اند !! هم تاکید بر شرایط توفانی و هم تاکید بر رصد در بیس کمپ ( هم در شب که نور چراغش را دیده اند و هم در روز که داشته غار برفی درست می کرده ) ؟! مگر می شود ؟ به یقین یکی از این روایت ها باید دروغ باشد ... در روایت اخیر مژگان خلیلی و گفت و گویش با روزنامه اعتماد ملی ، همین تناقض ها به شکلی کاملا روشن و آشکار به چشم می خورد ... می گوید در هنگامی که تیم آماده بازگشت بود توفان آغاز می شود . توفانی از باران و بهمن و سنگ !! ... توفان خیلی سخت بوده . آنها فقط می توانستند جلوی پایشان را ببیند ... اما ( و چه طنز تلخی در این اما ها و تناقض ها و دروغ ها نهفته است )  در همان حال هم می گوید تصویر حرکت او به سمت راست در بیس کمپ و توسط دوربین ها ثبت شده است !! ... باشگاه دماوندی ها برای ارائه ی یک روایت بی نقص و موجه از حادثه ی پیش آمده در تیم اعزامی شان ٬دچار سرگیجه شده اند !!

« ... او پنجشنبه هفته پیش در حمله نهایی از کمپ چهار به قله، همراه تیم بود. اما بعد از اینکه قسمتی از مسیر را پشت سر گذاشت، کاظم فریدنیا مدیر فنی تیم از او خواست که به کمپ چهار بازگردد. حرکت نعمتی کند بود و با توجه به شرایط بد هوا، فریدنیا این درخواست را از او کرده بود تا صعود با تاخیر انجام نشود.  تیم انتظار داشت نعمتی این خواسته را اجرا کند. همانطور که محمد نوروزی به همین دلیل در کمپ دو از تیم جدا شده بود. تیم بدون نعمتی به قله رسید و وقتی آنها با بی‌سیم به کمپ اصلی خبر صعود را دادند تازه متوجه شدند که نعمتی به کمپ چهار بازنگشته است. مژگان خلیلی مسوول کمیته روابط عمومی نانگاپاربات باشگاه کوهنوردی و اسکی دماوند به اعتماد ملی می‌گوید: <در کمپ اصلی با دوربین صعود را ثبت می‌کنند. وقتی اعضای تیم با آنها تماس می‌گیرند، خبر می‌دهند که یکی از افراد تیم ایران به تنهایی در حال صعود به قله است.> تیم در این شرایط سعی کرد خودش را به نعمتی برساند، چراکه آنها احتمال داده بودند که هوا توفانی شود. در راه بازگشت تیم به نعمتی می‌رسد اما او می‌گوید که می‌خواهد به تنهایی به قله برود. به نظر می‌رسد برای نعمتی که یکی از اعضای برتر تیم بود، بازگشت بدون صعود خیلی سخت بوده. اما این کار او با مخالفت سرپرست تیم مواجه می‌شود. در حالی که تیم ایران آماده بازگشت بوده، توفان آغاز می‌شود، توفانی به همراه باران، بهمن و سنگ اما در این شرایط سخت نعمتی از تیم جدا می‌شود تا به تنهایی صعود کند بدون اینکه به کسی خبر بدهد. تصویری که کمپ اصلی از او ثبت کرده، این است که او به سمت راست رفته، جایی بین شیر سنگی. با توفانی که به پا شده بود، 12 ساعت طول می‌کشد تا تیم به کمپ چهار برسد و چادر را پیدا کند. آنها که تا قبل از این تصور می‌کردند نعمتی هم همراهشان است تازه متوجه غیبت او می‌شوند. خلیلی می‌گوید: <شرایط توفان خیلی سخت بوده. آنها فقط می‌توانستند جلوی پای خودشان را ببینند. هوا به قدری بد بود که ساعت‌ها طول کشید تا چادر را پیدا کنند. 12 ساعت زمانی طولا‌نی برای ماندن در ارتفاع است. آنها با خطر ادم ریه روبه‌رو بودند.> تیم پنج بعدازظهر در کمپ چهار می‌ماند و این برای تیمی که بدون اکسیژن صعود کرده بود، خطرناک‌ترین کار بود. آنها که امیدوار بودند، نعمتی را پیدا کنند، بعد از چند ساعتی که دنبال او می‌گردند، مجبور می‌شوند به کمپ‌های پایین‌تر بازگردند...»

روزنا ١/۵/٨٧

  

روز چهارشنبه ٢/مرداد/٨٧ حسین رضائی در وبلاگ کوه نوشت ، به شکلی ساده و در عین حال بسیار زیرکانه و بدون هیچ توضیح اضافه ای ٬ نسبت به خط تبلیغاتی و فریب کارانه ی سایت روابط عمومی تیم نانگاپاربات www.iranianchallengers.com افشاگری نمود : عملیات امداد و نجات کوه نورد رها شده سامان نعمتی از صبح دوشنبه و بنا به خواست سرپرست برنامه متوقف شده است اما سایت تبلیغاتی این گروه همچنان به انتشار اخبار غیر واقعی  ادامه می دهد :

 

«  به گزارش دیروز  پایگاه خبری فدراسیون کوه نوردی و صعودهای ورزشی  ؛ به استناد نامه ی دریافتی از شرکت ATP پاکستان در روز دوشنبه ۳۱ تیر ماه ( تصویر آن در فدراسیون موجود است ) ، سرپرست تیم مستقل باشگاه کوه نوردی و اسکی دماوند ؛ حاضر در منطقه ی نانگاپاربات ، از این شرکت درخواست نمود ؛ " به دلیل عدم توانایی اعضای تیم امداد و همچنین شرایط بد جوی منطقه ، جهت جلوگیری از حوادث احتمالی ؛ عملیات امداد سامان نعمتی متوقف شود " !

***

 ... و اما ؛ روابط عمومی و پایگاه اطلاع رسانی این صعود در آخرین خبر خود در این پایگاه روز سه شنبه یک مرداد اینچنین گزارش داد ؛ " قرار است امروز در صورت مساعد بودن هوا هلی کوپتر پرواز کند . طبق درخواستی که از طرف تیم از «اشرف امان» برای دراختیار گذاشتن باربرهایی که سابقه ی صعود 8000 متری دارند داشته ایم؛ قرار بر این است که هلی کوپتر باربر های مورد نظر را همراه داشته باشد."... "احتمال مساعد شدن هوا فردا صبح زود وجود دارد. هلی کوپتر آماده است تا اگر هوا مساعد شود پرواز کند..."

وبلاگ کوه نوشت

  

طبق آخرین خبر منتشر شده در سایت ایرانی www.iranianchallengers.com اعضای تیم نانگاپاربات  ساعت 20:30 دقیقه به وقت تهران به بیس کمپ رسیده اند و اقدامات تیم امداد برای یافتن کوه نورد رها شده سامان نعمتی به علت خرابی هوا و احتمال ریزش بهمن و سنگ متوقف شده است.

.

 

امروز در خیابان انقلاب ٬ دیداری کاملا اتفاقی با کیومرث بابازاده داشتیم و از او در باره ی آخرین اخبار بحران تیم نانگاپاربات پرسیدیم  . بابازاده گفت : «... اعضای تیم یک بار در اقدام خود برای سرازیر شدن از کمپ ۲ با ناکامی روبرو شده اند و دوباره به کمپ ۲ برگشته اند و او ( بابازاده ) طی تماسی مستقیم به سهند عقدائی گفته است که از آنجا تکان نخورید ٬ من که به شما هشدار داده بودم همان جا بمانید و ...»  و حالا به نظر می رسد ( حدس می زنیم ) هلی کوپتر و نیروهای امدادی که دماوندی ها خبر آن را در سایت ایرانین چالنجر و سایت باشگاه خود منتشر کردند اساسا به منظور نجات نفرات اصلی تیم در کمپ ۲ ( فریدیان ٬ لیلا اسفندیاری ٬ عقدائی و ... ) و کمک به انتقال آنان به بیس کمپ وارد عمل شده است  « آن ها بعد از یک شب مانی در کمپ 3 امروز به کمپ 2 آمدند اما بعد از یک ساعت تلاش روی ابتدای مسیر کمپ 2 به 1 مجبور به بازگشت به کمپ 2 شدند مسیر یخ زده است و کشیدن طناب ها از زیر یخ نیاز به زمان و انرژی زیادی دارد... سایت ایرانین چالنجر» 

هلی کوپتر و نیروهای امدادی صبح امروز وارد بیس کمپ می شوند و ...میرغنی و چند باربر ارتفاع برای استقبال از تیم به کمپ 1 رفته اند و سوپ و آب ولرم آماده کرده اند(ایرانین چالنجر) ... و اعضای تیم ساعت 20:30 دقیقه به وقت تهران به بیس کمپ می رسند و ... عملیات امداد و نجات هم متوقف می شود !!

و گویا تمام این داستان پشتیبانی و امداد و نجات و پرواز هلی کوپتر و ... برای کمک به بازگشت نفرات دماوندی تیم از کمپ ۲ به بیس کمپ بوده  و هنوز هیچ اقدامی در رابطه با کمک به کوه نورد رها شده و نجات او انجام نشده است ! آیا حقیقت وقایع و رویدادهای یکی دو روز گذشته همین است و سامان نعمتی همچنان به حال خود رها شده ؟ امیدواریم این گونه نباشد و بتوانیم هر چه زودتر شاهد بازگشت سامان نعمتی به آغوش گرم خانواده و دوستانش باشیم.

  

« گزارش اولیه ی دریافتی از صعود تیم نانگاپاربات: ...حوالی ساعت 10 صبح بوده که سامان نعمتی برخلاف تلاش و قدرت بدنی بالایی که تا این مرحله ی برنامه داشته دچار علائم ارتفاع زدگی و خواب آلودگی می شود، سرپرست از سامان می خواهد که برگردد پایین اما او قبول نمی کند کمی دیگر ادامه می دهند یک بار کاظم و یک بار احسان داوطلب می شوند که از صعود صرف نظر و همراه سامان برگردند پایین اما سامان باز تسلیم نمی شود تیم یک ساعت دست از حرکت بر می دارد و بنا می شود که همه با هم برگردند پایین، هوا هنوز خوب و روشن بوده و برای رسیدن به کمپ چهار کاملا مساعد... سامان بالاخره تسلیم می شود و قبول می کند برگردد کمپ چهار به شرطی که تیم به حرکت خود ادامه دهد.  وقتی اعضای تیم به سمت قله حرکت می کنند و از سامان به اندازه ی کافی فاصله می گیرند متوجه می شوند که سامان برخلاف قولش دارد آرام  آرام صعود می کند اما با مکث و ایست ها ی طولانی... سامان وقتی می بیند همه در حال بازگشت هستند به موازات بقیه شروع می کند به پایین آمدن، ظاهرا بسیار ناراحت بوده از این که به علت سرعت کم، زمانِ لازم برای صعود قله را از دست داده است و سعی می کرده با فاصله ی 20 دقیقه ای از سایر افراد تیم حرکت کند و گویا قصد داشته از تیم جدا شود؛ شب را بیواک و روز بعد قله را صعود کندکه با توجه به گزارش های هواشناسی این کار بسیار خطرناک است. با تاریکی هوا بر شدت باد و کولاک هم افزوده شده و شرایط بسیار دشوار و خطرناکی را برای اعضای تیم رقم زده است به طوری که کاظم و احسان رفته اند دنبال پیدا کردن چادر ها و با وجود جی پی اس و  داشتن جهت، ساعت 2 بعد از نیمه شب موفق شده اند به محل کمپ چهار برسند و سایر افراد را خبر کنند. بالاخره ساعت 5 صبح سهند و لیلا و حسین که هر کدام شب سختی را با بیواک در هوای بسیار بد گذرانده اند به چادرها می رسند اما سامان نمی آید.  افراد تا ساعت 16 به وقت پاکستان در کمپ 4 منتظر سامان مانده اند و در هوای بسیار خراب دنبال رد پا یا خبری از او ، اما در نهایت ساعت 16:30 به وقت پاکستان به سمت کمپ 3 حر کت کرده اند...»

خبر : www.iranianchallengers.com

 

...........................................

.

« فریدیان ٬ شهوت و جنون شهرت دارد » و فکر می کنیم همین شهوت و جنون شهرت بود که حادثه پراو و مرگ ویکتوریا و امیر را رقم زد و همین شهوت و جنون شهرت بود که دروغ در باره ی صعود قله ی اصلی برودپیک را موجب گردید و همین شهوت و جنون شهرت بود که به ریاکاری و فریب افکار عمومی و دستگاه های دولتی در ماجراهای پس از k2 ( حکایت آن پرچم معروف !!) انجامید و همین شهوت و جنون شهرت است که اکنون به عنوان محور اصلی فیلم های تبلیغاتی که توسط امثال نظام دوست ها ساخته می شود عمل می کند . البته شهوت و جنون شهرت چیز تازه ای نیست و چه بسا خیلی زننده و منفور هم نباشد ــ آنجا که بتواند در بسیاری مواقع به ارتقا و رشد جریانی (مثلا ورزشی )منجر شود ـ مشکل از یک پسوند ساده شروع می شود « شهوت و جنون شهرت به هر قیمت ممکن » بله ٬ مشکل از همین : به هرقیمت ممکن است ! و آدمهائی مثل کاظم فریدیان حاضرند برای مطرح شدن و شهرت هر قیمت ممکنی را پرداخت کنند و این قیمت ممکن می تواند مرگ انسان هائی مانند ویکتوریا و امیر باشد !

..................................................

 

... و تجربه نشان داده است که با آغاز بحران و مشکلاتی از این دست ٬ باید دیر یا زود منتظر داستان پردازی هائی با هدف و انگیزه ی توجیه و هم چنین  آغاز روایت های متناقض باشیم ! روایت خواندنی (!) دبیر باشگاه دماوند ( وحید بهرامی ) از بحران بوجود آمده را می توان از دو زاویه مورد توجه قرار داد : ۱ ـ توجیه رفتار و عملکرد تیم اعزامی در رها کردن یکی از اعضا (... صبح روز جمعه 28/4/87 پس از راه افتادن به سمت کمپ 4 متوجه شدند سامان نعمتی در کنارشان نیست ... ) به عبارت دیگر و طبق روایت این دبیر دماوندی ٬ کوچکترین تقصیری و مسئولیتی به عهده ی تیم اعزامی و سرپرست آن نیست و سامان نعمتی به صورتی غیر منتظره و بدون دلیلی مشخص ٬ به ناگاه ناپدید شده است !!  ۲ـ تناقض آشکار با گزارش و روایت اولیه که در سایت ایرانیiranianchallengers  منتشر شد .بنا به روایت وحید بهرامی : ... در ساعت 16:30 با به جا گذاشتن 1 تخته چادر ، بی سیم و مواد غذایی به امید آنکه او را در کمپ 3 بیابند به طرف پایین حرکت کردند ... دبیر دماوندی از ما می خواهد که بپذیریم هیچ رها کردنی در کار نبوده است و تیم اعزامی و سرپرست آن به تصور آنکه عضو ارتفاع زده ٬ خواب آلود ٬ ناهشیار و مشکل دار زودتر(!!) از آنان خود را به کمپ ۴ و سپس ۳ رسانده است به طرف پایین سرازیر شده اند و ...براستی  چه می شود کرد؟ و اصلا چه چیز دیگری را می توان گفت وقتی هنوز در کوه نوردی ایران ٬ شهامتی برای پذیرش مسئولیت در چنین مواقعی وجود ندارد !!

« ...صبح روز جمعه 28/4/87 پس از راه افتادن به سمت کمپ 4 متوجه شدند سامان نعمتی در کنارشان نیست به امید آنکه او را در کمپ 4 ببینند اما اثری از وی نیافتند تیم تا ساعت16 روز جمعه 28/4/87 به وقت پاکستان در کمپ 4 منتظر ماندن و در ساعت 16:30 با به جا گذاشتن 1 تخته چادر ، بی سیم و مواد غذایی به امید آنکه او را در کمپ 3 بیابند به طرف پایین حرکت کردند . و ساعت 20:30 به کمپ 3 رسیدند باز هم خبری از سامان نبود . از شنبه 29/4/87 هماهنگی های لازم با شرکت طرف قرارداد فدراسیون کوهنوردی ج.ا.ا و مسئولین پاکستان و سفارت ایران در پاکستان انجام گرفته شد ... » وحید بهرامی : سایت باشگاه دماوند

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

.

آغاز تلاش برای فریب افکار عمومی

مژگان خلیلی به عنوان یک باشگاه دماوندی متعصب و نویسنده ی اخبار و مطالب سایت ایرانی iranianchallengers  زمینه سازی برای مقصر جلوه دادن سامان نعمتی را با واژه ها و کلماتی زیرکانه و حساب شده آغاز کرده است : « ... می توانیم سامان را درک کنیم هرچند به هیچ وجه  تاییدش نمی کنیم؛ به عشق رسیدن به قله کار بسیار خطرناکی کرده است.شرایط بسیار دشوار  است اما ناامید نشویم و همچنان همه با هم یکدل دعا کنیم که  هم نورد حساس اما بسیار پرتوان ما سامان ،معجزه وار ا ین تجربه و سرسختی ِ لجو جانه را پشت سر بگذارد...» 

مژگان خلیلی می خواهد یک تنه و با تمام قوا وظیفه ی تطهیر رفتار و عملکرد سرپرست و اعضای تیم اعزامی به قله نانگاپاربات را در رها کردن غیر اخلاقی و غیر مسئولانه یک عضو تیم ارتفاع زده ٬ خواب آلود و ناهشیار  به انجام برساند . می خواهد یک تنه و با تمام قوا وظیفه بزرگ نمائی و حماسه سازی از برنامه ی اجرا شده را ـ حتی با وجود بحران فعلی ـ به پیش ببرد . و همچنان ... متاسفیم که هنوز در کوه نوردی ایران ٬ شهامتی برای پذیرش مسئولیت در چنین مواقعی وجود ندارد !! همه چیز روشن است : کوه نورد رها شده مقصر است !!!

****

قابل توجه : مژگان خلیلی صبح امروز ( دوشنبه ۳۱/۴/۸۷ ) نوشته های مورد اشاره را از سایت ایرانین چالنجر حذف نمود !

 

شاید هنوز به بازگشت و زنده ماندن سامان نعمتی امید وجود داشته باشد_ که از صمیم قلب امیدواریم این گونه باشد _  اما رفتار و عملکرد اعضای تیم در روز صعود و در مواجهه با وضعیت  ارتفاع زده و خواب آلود ( ناهشیار ) او براستی غیر قابل درک است . میل صعود و اشتیاق برای کسب افتخار در نزد اعضای این تیم ایرانی به گونه ای بوده است که هیچ کدام  نتوانسته اند در مقابله با اصرار غیر منطقی و نامعقول سامان نعمتی برای ادامه صعود ( توجه به وضعیت ارتفاع زده و ناهشیار او را نباید نادیده گرفت ) واکنشی جدی و تصمیمی قاطع داشته باشند .

ادامه ی صعود توسط عضو ارتفاع زده و خواب آلود خود را دیده اند اما به حرکت خود به سوی قله ادامه داده اند . هنگام بازگشت به عضو ارتفاع زده و خواب آلود تیم خود رسیده اند اما به نظر می رسد هر کدام فقط به فکر سلامت و بازگشت هر چه سریع تر خود به محل کمپ بوده اند و سامان نعمتی باز هم به حال خود رها می شود و بعد هم ، کمتر از یک روز انتظار در کمپ ۴  وسرازیر شدن به طرف کمپ ٣ و ... و رها کردن عضو تیم در آن شرایط بحرانی و سخت !!

اشاره ای که در متن گزارش ارسالی به خواسته ، قصد و اصرار سامان نعمتی  برای ادامه صعود و  رسیدن به قله وجود دارد با توجه به درک و دریافت های دیگر اعضای تیم مبنی بر وضعیت غیر عادی او ( ارتفاع زدگی ، خواب آلودگی ، ناهشیاری ) فقط می تواند به مثابه ی یک توجیه احمقانه برای رها کردن یک عضو تیم در آن وضعیت بحرانی تلقی شود .

از صمیم قلب منتظر شنیدن خبر بازگشت و سلامتی این کوه نورد ایرانی هستیم و امیدواریم کاظم فریدیان ٬ لیلا اسفندیاری و سهند عقدایی بتوانند پاسخی منطقی و شایسته برای این رفتار و عملکرد خود در صعود به قله ی نانگاپاربات ارائه دهند . هنوز از خاطره ی کشته شدن ویکتوریا کیانی راد و امیر احمدی در اعماق غار پراو رنج می بریم . به کاظم فریدیان اعتماد نداریم و سال گذشته ٬ طی یادداشتی در همین وبلاگ ٬ نظر مشخص و شخصی خود را در باره ی او نوشتیم :

  

« ... هنرپژوه سال جاری در ترکیب تیم اعزامی فدراسیون کوهنوردی به قله برودپیک قرار گرفت...و... شجاعت برخی از اعضای تیم از جمله هنرپژوه در مخالفت با دستور نامعقول صعود به هر قیمت، خود پیروزی بزرگی را به ارمغان آورد و آن جلوگیری از بروز حادثه برای اعضای تیم است. هنرپژوه در صعود برودپیک به رغم تجربه و سن بسیار کم اشتباه پرهزینه سرپرست تیم گاشربروم-1 را مرتکب نشد و با شجاعت شکست ظاهری تیم به دلیل تاخیر در صعود و سپری شدن زمان مناسب حضور در ارتفاع را پذیرفت و به بازگشت تیم اصرار کرد... »

چرا و بنا به کدام منطق باید بپذیریم که آنچه در جملات بالا ادعا شده است ٬ حقیقت دارد ؟ فرشید فاریابی در تیم اعزامی به برودپیک نبوده است بنابراین طرح این مسائل از کجا و یا کدام منبع خبری صورت می گیرد ؟ فرشید فاریابی خود را دانش آموخته ی علوم ارتباطات می داند و همواره در مواجهه با منتقدانش ٬ حربه ای تکراری و منحط را به کار می گیرد : اتهام بی سوادی نسبت به علوم و اخلاق رسانه ای !! ( آرشیو بخش پیام ها در وبلاگ سرود کوهستان ) اما آیا علم و اخلاق رسانه ٬ مفهومش این چیزی ست که فاریابی در وبلاگ سرود کوهستان به اشاعه آن مشغول است ؟ بنابراین ٬ تا وقتی فرشید فاریابی در رابطه با آنچه که به مقبل هنر پژوه و اتفاقات برنامه برودپیک و سرپرست آن ( برای دادن دستور نامعقول صعود ) نسبت می دهد سند و دلایلی معتبر و منطقی ارائه نکند : به نظر کلاغ ها... نوشته های بالا چیزی جز اشاعه دروغ و طرح ادعاهای پوشالی و تلاش برای فریب افکار عمومی جامعه کوه نوردی نیست !

چه می شود کرد ؟ مدت هاست که دیگر به فرشید فاریابی و هیچ یک از خبرها و نوشته هایش اعتماد نداریم  و آنها را اشاعه دروغ و ادعاهای پوشالی می دانیم ( مثل آنچه سال گذشته در باره ی عباس جعفری مطرح کرد ــ آرشیو کلاغ ها ... ) مگر آنکه بتواند خلاف آن را ثابت کند و برای تمام ادعاهایش منابعی معتبر و دلایلی مستند ارائه کند . آیا فرشید فاریابی می تواند ؟!

....................................

پی نوشت:

فرشید فاریابی ـ این کارمند سابق صادق آقاجانی  ـ در واکنشی عصبی و نابخردانه ٬ امروز ( پنج شنبه ۸/۹/۸۶) تمامی پیام های مربوط به این موضوع را از وبلاگ خود حذف کرد . واکنشی که در ساده ترین و روشن ترین معنی اش ٬ می تواند از نوعی درماندگی و ناتوانی در پاسخگوئی  حکایت کند . برایش نوشتیم :

« به فرشید فاریابی!
این حذف به یک باره ی کامنت ها هم روش خوبی ست که وقتی در مواجهه و پاسخ به نقد درمانده می شوید و در ضمن  ذره ای هم جرات و شهامت برای اعتراف به اشتباه خود را ندارید  به کار می گیرید . حداقل از لمپنیسم و لودگی هاتان بهتر است !! و بهر حال با این کار برای همگان ثابت کردید که چقدر راحت می توان دروغ گفت و چقدر راحت می توان با انگی ساده مثل « جدل بی انجام » از پاسخگوئی طفره رفت و صورت مسئله را پاک کرد و چقدر راحت می توان خود را در اذهان مفتضح و بی آبرو کرد و چقدر راحت می توان ... حالا کلاغ های ما ٬ از اینکه اعلام کرده بودند به شما اعتماد ندارند به خود می بالند ! »

  

« ...تیم ما ساعت هشت و نیم صعود خود را با سرعت خوبی شروع کرد، وقتی راهنمایی نیست و هدف قله است چاره ای بهتر از سرعت بالا نیست همین است دیگر باید اینقدر خوب بروی که جا برای اشتباه کردن داشته باشی، عقب دار تیم مشخص بود و جلودار هم مشخص هر کس هم مختار تا با هر سرعتی که بخواهد بیاید با این شرط که تا دو هر جا هست باید به سمت پایین سرازیر شود...نخستین گروه ما(سه نفر) دوازده و سی و پنج دقیقه روی قله بود... در حین صحبت با رضا گروه دوم (دو نفر) به جمع ما اضافه می شود،(دوازده و پنجاه وپنج دقیقه)... و دم رفتن بود که یکی دیگر از بچه ها رو نزدیک قله دیدیم... برای برگشت... مسیری که ما انتخاب کردیم  مسیر جانستون- ورزاب – دره بود و بدبختانه سرد شدن هوا در این موقع از سال و بارش حسابی نداشتن باعث شده بود تا زمین تا حدودی سفت و یخ زده باشد. به هر شکلی بود آمدیم... »

http://www.autclimbing.blogfa.com

از آنجا که انتشار این گزارش توانست برای کلاغ ها ... حاوی نتایج و تجربیاتی بسیار ارزشمند و گرانبها باشد ٬ لذا خواندن متن کامل آن را به کلیه دوستان و علاقمندان مسائل کوه نوردی ایران توصیه می کنیم !

ــ این گزارش به ما آموخت : بعد از این و در هر کجا که بحثی از تفاوت های کوه نوردان با چوپانان عزیز و زحمتکش میهن مان در میان آمد ٬ بتوانیم با خیالی آسوده در ستایش چوپانان داد سخن دهیم !! یک چوپان هم درک روشن تر و منطقی تری نسبت به گذرگاه ها و مسیرهای رفت و آمد خود دارد و هم  با احساس مسئولیت بیشتری نسبت به امانتی که به او سپرده شده برخورد می کند ! و دیگر تعجب نکنیم از اینکه چگونه سرپرست یک گروه کوه نوردی دانشگاهی می تواند نگاه و عملکردی بسیار بسیار عامیانه تر و غیر مسئولانه تر از یک چوپان داشته باشد !

ــ برای کوه نوردی ایران باید مایه خجالت و شرمساری باشد که گروه های کوه نوردی دانشگاهی اش تا این اندازه در  فقر بنیان های علمی و آموزشی و فقدان فرهنگ و نگاهی روشن و هدفمند نسبت به ورزش کوه نوردی دست و پا می زنند!

ــ میلاد احمدی ٬ سرپرست برنامه ی صعود به جانستون ٬ در انتخابات اخیر انجمن کوه نوردی دانشگاه امیر کبیر به عنوان سرپرست این تشکل دانشجوئی انتخاب شده است و کلاغ های ما در کشاکش تبریک یا تاسف ٬ سرگردان مانده اند !

ــ محسن انواری به کلاغ ها گفته است : انتقاد باید سازنده باشد ! و لذا ما تصمیم گرفتیم برای یک بار هم که شده در برابر این حکم کهنه ٬ کلیشه ای و نخ نما شده کوتاه بیائیم و پیشنهادی سازنده را با مسئولین انجمن کوه نوردی دانشگاه امیر کبیر در میان بگذاریم: به دوستان پیشنهاد می کنیم در راستای (!) مبارزه با فقر بنیان های علمی و آموزشی و فقدان آن نگاه روشن و هدفمند به ورزش کوه نوردی که نزد اعضا و سرپرستان آن گروه به وضوح دیده می شود ٬ از تعدادی چوپانان حرفه ای و کارکشته ی منطقه ی رودبار قصران برای آموزش احترام و احساس مسئولیت و همچنین توضیح ضرورت نگاه و آگاهی همه جانبه و عمیق نسبت به موضوع فعالیت ( کوه ) ٬ هر چه سریع تر دعوت به همکاری به عمل آید !

  

وبلاگ پيک لجور  ۲۸/مرداد/۸۶

 

در ورزش کوه نوردي٬ از گشايش مسير در ديواره های بلند به عنوان فعاليتی بسيار ارزشمند و شاخص نام برده می شود و ما تاکنون فکر می کرديم گشايش مسير به معنای صعود ديواره ای بلند از مسيری تازه (حرکتی دشوار و طاقت فرسا از پايين به بالا )  و برای اولين بار می باشد . اما با خواندن متن گزارش کوه نوردان اراکی و جزئيات کاری که به عنوان گشايش مسير انجام داده اند ٬ متوجه شديم که می توان  و شايد برای اولين بار در تاريخ کوه نوردی ايران و جهان ٬ گشايش مسير را از بالا به پايين انجام داد !!

« ... در اين روز آقايان جلالي و بهرامي 25 متر صعود كرده و بين مسير لهستاني ها 52 و مسير آرش 1و2 كارگاه اول را مي زنند. پس از 6 يا 7 متر صعود، جلالي به سنگ بزرگ و لايه لايه اي برخورد مي كند كه ادامه كار به علت پوكي سنگ خطرناك است. پس با جا گذاشتن 2 ميـخ و يـك رول از ايـن قسـمـت فـرود مـي آيـند. بازگشت به كمپ 12:30 ظهر....پنج شنبه ۱۸/۵/۸۶... پس از جلسه فني تصميم گرفته شد از بالا فرود بياييم وكارگاه‌ها را نصب كنيم تا نفرات با ايمني كامل ادامه مسير را گشايش نمايند. براي تيم امكان نداشت كار را از پايين ادامه دهد زيرا چنين اقدامي نياز به تكنيك،تاكتيك، زمان و انرژي زيادي داشت...  از متن گزارش برنامه : وبلاگ پيک لجور  »

بله ٬  ديواره نوردان عزيز اراکی بعد از فقط ۲۵ متر صعود ٬ تازه متوجه می شوند که گشايش مسير روی ديواره ای بلند ٬ نياز به تکنيک ٬ تاکتيک ٬ زمان و انرژی زيادی دارد !! و بعد در جلسه ی فنی خود تصميم به فعاليتی می گيرند که نياز چندانی به تکنيک ٬ تاکتيک ٬ زمان و انرژی زياد نداشته باشد: از بالا فرود می آييم !!

« و جلالي كارگاه اول را در تراورس اورال با هماهنگي سرپرست برنامه نصب مي كند و به همراه يوسفي يك طول فرود مي آيند...پس از قطع شدن تگرگ جلالي 2 طول ديگر همراه يوسفي فرود مي آيند و كارگاه ها را نصب مي‌كنند... ساعت 8 صبح مجدداًَ كار از روي قله آغاز شد و جلالي از ثابت‌گذاري روز قبل شروع به فرود نمود و در حدود 25 متر پايين تر و كمي مايل به چپ روي يك پيشاني اولين كارگاه مطمئن را ايجاد نمود و به جهت آسيب ديدگي انگشت دست پس از فرود آقايان نوري و بهرامي به بالا برگشت و بچه ها پس از چهار طول فرود مرحله‌اي، چهار كارگاه زنجير ايجاد كرده و طناب ها را ثابت كردند و ... »

خب بهر حال اين هم نوعی گشايش مسير است ديگر ٬  چه ايرادی دارد ؟! مهم تبليغات بعد از برنامه و موج شهرت و افتخاری است که قرار است ما را با خود ببرد !! حالا شما می خواهيد اين را پيشرفت سنگ نوردی در ايران بدانيد يا انحطاط آن ٬ چه اهميتی دارد ...

 

  

  

  

 

 

 

 

 

 کاظم فريديان و دوستان باشگاه دماوندی اش ٬ پرده ی آخر نمايش تبليغاتی خود را آغاز کرده اند . آنها حتی توانستند خبرنگاران و نمايندگان نهادهايی مانند صدا و سيمای دولتی و واحد مرکزی خبر را نيز فريب دهند . روز چهارشنبه و در بخش اخبار ورزشی تلويزيون ٬  خبرنگار بی خبر از همه جا (!) و فريب خورده ی واحد مرکزی خبر ٬ با شور و هيجان از اهتزاز پرچم مقدس جمهوری اسلامی بر فراز دومين قله ی مرتفع جهان ٬ توسط اين کوه نورد ايرانی سخن می گفت !!

چرا کاظم فريديان نمی تواند عملکرد روشن و صادقانه ای در کوه نوردی ايران داشته باشد ؟

در ادامه ی ريا کاری و فرصت طلبی تشکيلاتی کاظم فريديان و دوستان باشگاه دماوندی اش و آنچه که ما آن را : تلاش برای فريب افکار عمومی می خوانيم ٬ آنها جمع آوری کليه ی عکس های فاتح خود را بر فراز قله ی k2 آغاز کرده اند ! باورتان می شود ؟ به وبلاگ « باشگاه ما» مراجعه کنيد و ببينيد چگونه نسبت به حذف تمامی عکس های قبل از حرکت در محل باشگاه و هنگام بدرقه در فرودگاه و مهمتر از همه : عکس قهرمان شان بر فراز قله ( عکس زير )  اقدام شده است !!

 

 

 

 

 فريب افکار عمومی و دستگاه های دولتی ٬ مضمون و محتوای آخرين پرده ی نمايش کاظم فريديان و دوستان باشگاه دماوندی اش را تشکيل می دهد . آنها می خواهند با حذف عکس مسئله دار (!)بالا از وبلاگ رسمی باشگاه دماوند٬ به ديگر اهداف منفعت طلبانه و تبليغاتی خود دست يابند .

و بــــــراستی چرا کاظم فريديان نمی تواند عملکرد روشن و صادقانه ای در کوه نوردی ايران داشته باشد ؟ ريشه های اخلاقی و فرهنگی اين موضوع را در کجا بايد جست و جو کرد ؟

  

  

» صفحه نخست
» عناوین مطالب وبلاگ
» شهریور ۸٩
» اردیبهشت ۸۸
» فروردین ۸۸
» آذر ۸٦
» شهریور ۸٦
» امرداد ۸٦
» بهمن ۸٥
» آذر ۸٥
» شهریور ۸٥
» امرداد ۸٥
» خرداد ۸٥
» بهمن ۸٤
» آبان ۸٤
» مهر ۸٤
» شهریور ۸٤
» تیر ۸٤
» خرداد ۸٤
» اردیبهشت ۸٤
» فروردین ۸٤
» اسفند ۸۳
» بهمن ۸۳
» دی ۸۳
» آذر ۸۳
» آبان ۸۳
» مهر ۸۳
» شهریور ۸۳
» امرداد ۸۳
» تیر ۸۳
» خرداد ۸۳
» اردیبهشت ۸۳
» فروردین ۸۳
» دی ۸٢

  RSS 2.0